Een Reis naar Italië, en hoe ik een nieuw huis vond

Eigenlijk wist ik nog niet waar ik aan begon toen ik naar Italië reisde.

Ik ging op bezoek bij een vriendin waar ik 'zolang mocht blijven als ik maar wilde' (iedereen weet dat dát niet waar is, maar het klonk zeker aantrekkelijk). Dus ik stapte op de trein, met weinig bagage en weinig verwachtingen. Kiek'n wat 't wordt.

Suuz en ik leerden elkaar bijna veertig jaar geleden kennen toen we allebei begonnen aan een studie in een klein dorp met een hechte studentengemeenschap. In de jaren na de studie raakten we elkaar een beetje uit het oog totdat er via Facebook weer contact kwam. En ze op een dag schreef dat ze een fietstocht door Nederland maakte, en ik haar daarop uitnodigde voor 'een bakkie' als ze in de buurt zou zijn.

Ze was in de buurt, en er was een klik als nooit tevoren. En weer een paar maanden later las ik dat ze gescheiden was. En verhuisd naar Italië. En dat laatste vond ik eigenlijk wel een waanzinnig idee. En zo hadden we weer contact en had ze gezegd dat ik maar eens moest langskomen.

omgeving Zwitsers Italiaanse grens

Welkom in Umbrië

Het station bood weinig schaduw tegen de verzengende hitte maar ach, dat kon er ook wel bij na een reis van twintig uur. Maar daar zat ze dan toch echt op een bankje te wachten.

We stapten in haar opvallende gele Volvo en reden een paar kilometer over een bochtige weg door bossen en langs prachtige uitzichten.

Toen kwamen we in een plaatsje, waar de weg recht naar een middeleeuwse toren leidde, en vlak voor die toren sloeg ze rechtsaf, waar een weg lag boven de oude stadsmuur. Daar parkeerde ze haar auto. En toen we uitgestapt waren opende ze een hek naar een ruim terras en zei met een grijns "Hier woon ik"

En ze vroeg of ik wat wilde drinken.

Het terras keek uit op een vallei, aan de overkant lag een olijfgaard.

Vanuit de bomen sjirpten cicaden,

het biertje was koud en heerlijk. Welkom in Umbrië.

Het leven is vriendelijk in het stadje op de heuvel. Er is een bakker en een supermarktje, een pizzeria die ook ijs verkoopt, een bar en diverse koffiebarretjes.

Mensen groeten elkaar op straat.

Het leven is vriendelijk in het stadje op de heuvel, alles loopt in een ander ritme. Om zeven uur luiden de klokken als de dag begint, en om één uur weer, als het leven tot stilstand komt.

En dan later op de middag komt het leven gestaag weer op gang

en de middag gaat onmerkbaar over in de avond, als het weer tijd is om te eten. liefst samen. Wat praten, wat genieten van het goede dat het leven beidt, en nog wat meer praten,

over het weer ofzo...

Je voelt je al snel thuis.