Dorpsfeest WTF

Ik weet nog steeds niet of het nu in een dorp of een stadje is. Ja, het is een middeleeuws stadje, met een toren en een muur, nauwe straatjes, maar dat deel is heel klein. Daaromheen liggen modernere woningen met een meer dorps karakter, en ook het voorzieningenniveau is vrij dorps. Een supermarktje, een bakker en een slager, een pizzeria, een restaurantje en een bar, wat koffiebarretjes en een tabakszaak waar ook loten verkocht worden. Er zit een bank en een postkantoortje. Er wonen ongeveer duizend mensen. Eigenlijk is het een dorp, met een stadje er binnenin.

Eind juli-begin augustus is het feest.

WTF.

Zo heet het feest, Welcome to Ficulle, WTF.

De muziek staat hard genoeg om binnenshuis honderden meters verderop te kunnen horen. Af en toe hoor je wat, kennelijk treedt er dan een artiest optrad, en dan is het weer een poos rustig. Om een uur of tien 's avonds ben ik nieuwsgierig genoeg om eens een kijkje te nemen. De temperatuur is inmiddels wat draaglijker dan overdag maar het zal nog steeds een graadje of dertig zijn.

Door de donkere straten bewegen kleine groepjes mensen zich allemaal in de richting van de muziek. Het festivalterrein ligt zo'n vijfhonderd meter verderop. Het eerst wat ik zie is een groot aantal lange tafels waaraan groepjes mensen nog zitten te eten of na te tafelen. De ruimte wordt afgeschermd door een wand van wat er uitziet als een rij eettentjes, van waaruit rookwolken naar boven kronkelen. Een pad leidt naar een grote ruimte daarachter die wordt ingesloten door een groot podium en een aantal dranktenten. Hier lopen een paar honderd man rond, jong en oud. Het halve dorp moet er wel haast zijn. Uit de boxen klinken oude discohits waar een moderne beat doorheen gemixt is. Op de dansvloer staan moeders met kinderwagens op de maat hun wagens te wiegen.

In de menigte ontwaar ik Piedro, de enige Italiaan waarvan ik weet dat hij Engels spreekt, wat erg prettig is omdat ik nog steeds geen Italiaans spreek, en ik vraag hoe het werkt met drinken bestellen. Hij legt het uit.

Ik bestel eerst een bonnetje, haal daarmee wat te drinken en zoek een plekje om te zitten en alles eens goed te bekijken.

Alles blijft kalm, totdat er een paar figuren het podium op komen sluipen en de zanger een ijselijke kreet de microfoon inslingert. Babies beginnen te huilen, kinderwagens worden haastig weg gereden, bejaarden vluchten voor hun leven.

De tweede avond (eigenlijk dag drie van het feest) is er een DJ. De muziek is van het soort dat mij niet kan boeien. Avond drie, de slotavond, is treedt een aantal gitaristen op met één of andere troela die bekend schijnt te zijn van de Italiaanse tv. Troela kan niet zingen maar de gitaristen zijn gewoon goed, en ze worden begeleid door een houthakker van een drummer en een bassiste met lange soepele vingers. Ze spelen vooral solide rock-klassiekers, lekkere muziek voor een warme zomeravond. Het is een mooie afsluiting van een dorpsfeest van een dorp dat lijkt te leven.